Miasto Oakmont potrafi wciągnąć równie mocno, co zniechęcić. W tym artykule wyjaśniam, czym jest The Sinking City, jak działa śledztwo, walka i system poczytalności, czym różni się remaster od pierwowzoru oraz czy ta lovecraftowska przygoda nadal ma sens w 2026 roku.
Najważniejsze informacje o mrocznej przygodzie w Oakmont
- Gatunek to detektywistyczna gra akcji i przygody z otwartym światem oraz horrorem Lovecrafta.
- Akcja rozgrywa się w częściowo zatopionym Oakmont w latach 20. XX wieku.
- Śledztwa wymagają samodzielnego łączenia poszlak, a błędna interpretacja faktów może zmienić przebieg historii.
- Remaster korzysta z Unreal Engine 5, poprawia oświetlenie, oprawę i część mechanik.
- Najlepiej odnajdą się tu gracze, którzy cenią atmosferę, eksplorację i dochodzenia bardziej niż dynamiczną strzelaninę.
Oakmont jest najważniejszym bohaterem tej historii
Wcielamy się w Charlesa W. Reeda, prywatnego detektywa i weterana wojennego nękanego przez dziwne wizje. Trafia do Oakmont w stanie Massachusetts, miasta odciętego od reszty świata przez katastrofalną powódź i serię nadnaturalnych wydarzeń.
Nie jest to zwykła sceneria dla zadań. Oakmont wpływa na sposób prowadzenia śledztwa, bo jego dzielnice, mieszkańcy, konflikty społeczne i historia tworzą jeden wielki labirynt zależności. Zamiast podążać wyłącznie za ikonami na mapie, często trzeba czytać dokumenty, rozmawiać z właściwymi osobami i samemu wyciągać wnioski.
Fabuła czerpie z kosmicznego horroru H.P. Lovecrafta, ale nie sprowadza się do samego pokazywania potworów. Najlepiej działa wtedy, gdy sugeruje więcej, niż wyjaśnia. Szczególnie mocne są momenty, w których odkrywamy, że pozornie racjonalne wydarzenie ma drugie, znacznie bardziej niepokojące dno.
Śledztwo wymaga myślenia, a nie tylko podążania za znacznikiem
Najciekawszym elementem rozgrywki jest system dochodzeń. Reed korzysta z kilku specjalnych zdolności, między innymi retrospekcji, wizji oraz narzędzia pozwalającego odtwarzać wydarzenia związane z miejscem zbrodni. Gra nie zawsze mówi wprost, który trop jest właściwy, dlatego przydaje się robienie notatek i zapamiętywanie nazw dzielnic.
W praktyce każde większe śledztwo składa się z kilku etapów. Najpierw zbieramy poszlaki, potem odwiedzamy archiwa, komisariat, bibliotekę albo lokalne źródła informacji, a na końcu próbujemy ustalić, co naprawdę się wydarzyło. To rozwiązanie przypomina klasyczne gry detektywistyczne, ale w otwartym świecie działa mniej schematycznie.
- Mind’s Eye pomaga dostrzegać ślady i elementy niewidoczne dla zwykłego obserwatora.
- Retrokognicja pozwala odtworzyć fragment wydarzeń na podstawie miejsca lub przedmiotu.
- Pałac umysłu porządkuje zebrane informacje i pozwala łączyć fakty.
- Archiwa i źródła lokalne często prowadzą do rozwiązania, którego nie wskaże minimapa.
To także główne ograniczenie gry. Jeśli oczekujesz prowadzenia za rękę, część spraw może wydawać się niejasna. Ja traktuję to jako zaletę, ale tylko pod warunkiem, że zaakceptujesz wolniejsze tempo i to, że czasem trzeba wrócić do wcześniejszych notatek zamiast bezmyślnie biec do kolejnego punktu.
Walka i poczytalność budują napięcie, ale nie dominują
Reed ma do dyspozycji broń palną, materiały wybuchowe i przedmioty rzemieślnicze. Starcia z potworami są raczej krótkie i nerwowe niż efektowne. Brak amunicji potrafi zmusić do ucieczki, dlatego strzelanie do każdego przeciwnika zwykle nie jest najlepszym pomysłem.
W grze występuje również system poczytalności. Kontakt z nadnaturalnymi zjawiskami, widok potworów i niektóre odkrycia wpływają na stan psychiczny bohatera. Przy niskim poziomie mogą pojawić się halucynacje oraz dodatkowe zagrożenia, co dobrze pasuje do motywu niepewności obecnego w twórczości Lovecrafta.
Mechanika broni jest funkcjonalna, lecz nie dorównuje najlepszym strzelankom trzecioosobowym. Największą siłą pozostaje napięcie wynikające z ograniczonych zasobów, a nie sama precyzja celowania. Dlatego grę lepiej traktować jako przygodówkę detektywistyczną z walką niż pełnoprawny shooter.
Remaster poprawia oprawę, lecz nie zmienia charakteru gry
Wersja Remastered wykorzystuje Unreal Engine 5 i oferuje przebudowane oświetlenie, poprawioną oprawę wizualną oraz usprawnienia rozgrywki. Oakmont zyskało dzięki temu bardziej wyraziste ulice, mroczniejsze wnętrza i lepszą atmosferę podczas eksploracji.
| Wersja | Dla kogo | Najważniejsza cecha |
|---|---|---|
| Pierwotne wydanie | Gracze posiadający starszą wersję lub słabszy sprzęt | Pełna historia i klasyczna oprawa |
| Remastered | Nowi gracze oraz osoby grające na współczesnym PC lub konsoli | Lepsze oświetlenie, grafika i usprawnienia techniczne |
| Druga odsłona | Fani bardziej bezpośredniego horroru | Silniejszy nacisk na survival horror i walkę |
Na PC karta produktu na Steamie podaje między innymi 16 GB pamięci RAM, 50 GB wolnego miejsca, DirectX 12 i kartę klasy GeForce GTX 1070 Ti jako wymagania minimalne remastera. To nie jest już produkcja dla bardzo starego komputera, szczególnie jeśli zależy ci na płynności i wysokiej jakości obrazu.
Gra oferuje polski interfejs i napisy, ale nie polski dubbing. Dla wielu osób będzie to wystarczające, ponieważ najważniejsze informacje pojawiają się w dialogach, dokumentach i opisach poszlak. Jeśli zależy ci na pełnej lokalizacji głosowej, trzeba przygotować się na angielskie audio.
Dla kogo ta gra będzie dobrym wyborem
Poleciłbym ją przede wszystkim osobom, które lubią powolne budowanie atmosfery, samodzielne rozwiązywanie spraw i światy z własną historią. To dobra propozycja dla graczy zmęczonych liniowymi horrorami, bo Oakmont pozwala długo krążyć po mieście i odkrywać poboczne wątki bez natychmiastowego popychania do finału.
Nie każdy będzie jednak zadowolony. Animacje, sztuczna inteligencja przeciwników i powtarzalne starcia potrafią przypomnieć, że mamy do czynienia z ambitną, ale nierówną produkcją. Największą nagrodą jest klimat i fabuła, nie techniczna perfekcja.
- Wybierz tę grę, jeśli cenisz śledztwa, eksplorację, decyzje i nieoczywiste zakończenia.
- Zachowaj ostrożność, jeśli oczekujesz szybkiej akcji, świetnego systemu strzelania i ciągłego napięcia.
- Zacznij od remastera, jeśli dopiero poznajesz serię i masz sprzęt spełniający jego wymagania.
- Nie pomijaj zadań pobocznych, bo często lepiej pokazują mieszkańców Oakmont niż główny wątek.
W 2026 roku ważna jest także druga część, The Sinking City 2, wydana 18 sierpnia na PC, PlayStation 5 i Xbox Series X|S. Zachowuje lovecraftowski fundament, ale mocniej przesuwa serię w stronę survival horroru, więc nie należy zakładać, że będzie tylko większą wersją pierwszej gry.
Oakmont nadal ma coś do powiedzenia fanom horroru
Ta produkcja nie jest bezbłędna, ale jej pomysł wciąż pozostaje wyjątkowy. Połączenie otwartego świata, detektywistycznych zagadek, poczytalności i kosmicznego horroru daje doświadczenie, którego trudno szukać w wielu współczesnych grach.
Moja ocena jest prosta: warto zagrać, jeśli najważniejsza jest dla ciebie atmosfera i prowadzenie śledztwa. Najrozsądniej wybrać remaster, poświęcić czas na czytanie dokumentów i nie traktować walki jako głównej atrakcji. Wtedy Oakmont pokazuje swoją najlepszą stronę, czyli duszne, dziwne i niepokojąco wiarygodne miasto, które potrafi zostać w pamięci dłużej niż niejeden bardziej dopracowany horror.
