Mass Effect poradnik - Jak przejść trylogię Legendary Edition?

Jak podejść do trylogii, żeby nie zgubić wyborów

Ja przy pierwszym podejściu traktuję Mass Effect jak jedną, długą kampanię, a nie trzy oddzielne gry. Jak podaje EA, Legendary Edition łączy bazową zawartość trzech części i ponad 40 dodatków, więc pokusa, by skakać po zawartości, jest duża, ale najlepszy efekt daje spokojna, liniowa kolejność: ME1, ME2, ME3.

Najważniejsze jest to, żeby od początku przyjąć prosty plan gry:

• trzymaj jeden główny zapis i osobny zapis przed dużymi decyzjami;
• nie mieszaj bez celu stylu paragonu i renegata, bo blokujesz sobie część opcji dialogowych;
• nie pędź od razu do finału, jeśli masz jeszcze zadania towarzyszy, które mogą zmienić przebieg późniejszych wydarzeń;
• czytaj logi zadań i opisy misji, bo w tej serii ważne rzeczy często są zaszyte w pobocznych rozmowach, a nie w samym celu głównym.

To nie jest seria, którą wygrywa się samym strzelaniem. Najwięcej zyskujesz wtedy, gdy patrzysz na całość jak na spójną historię decyzji, a nie zestaw odrębnych etapów. Gdy masz już taki plan, sensownie jest dobrać klasę, która nie będzie walczyć z twoim stylem gry.

Jaka klasa najlepiej sprawdza się na pierwszy run

W Mass Effect klasa nie jest tylko kosmetyką. Zmienia tempo walki, sposób radzenia sobie z osłonami, przydatność biotyków i to, jak często będziesz ratować się medykamentami zamiast kontrolować pole bitwy. Jeśli grasz pierwszy raz, nie kombinowałbym zbyt długo, tylko wybrał styl, który naprawdę lubisz, a nie ten, który „na papierze” wygląda najmocniej.

Jeżeli chcesz jednego wyboru bez długiego zastanawiania, brałbym Soldier. Jeżeli zależy ci na bardziej „mass effectowym” miksie mocy i walki, Sentinel daje świetny kompromis między bezpieczeństwem a elastycznością. Kiedy postać już działa tak, jak chcesz, można przejść do decyzji fabularnych, bo to one najbardziej kształtują dalszy przebieg przygody.

Co robić w pierwszej części, żeby później niczego nie żałować

ME1 jest z dzisiejszej perspektywy bardziej szorstkie niż dwie kolejne części, ale właśnie dlatego warto przejść je uważnie. Tu poznajesz świat, ustawiasz ton Sheparda i budujesz podstawę pod wszystkie późniejsze konsekwencje. Największy błąd początkujących polega na tym, że traktują tę część jak rozgrzewkę, a potem dziwią się, że w ME2 i ME3 brakuje im ważnych opcji albo zbyt szybko kończą wątki postaci.

Nie rozbijaj stylu dialogowego bez potrzeby

System paragonu i renegata to po prostu kierunek moralny, w którym prowadzisz postać. Jeśli raz grasz „idealnym” Shepardem, a za chwilę wybierasz zupełnie przeciwne odpowiedzi tylko dlatego, że brzmią ostro, to sam sobie zabierasz część najbardziej przydatnych opcji dialogowych. Ja zwykle wybieram jedną dominującą linię i trzymam się jej tak długo, aż widzę wyraźny powód, by od niej odejść.

Przeczytaj również: Wiedźmin 3 - Rynsztunek Szkoły Żmii: Jak zebrać i nie przegapić?

Traktuj punkty bez powrotu poważnie

W ME1 szczególnie ważne są momenty, przed którymi warto zrobić osobny zapis. Nie dlatego, że gra jest nieuczciwa, tylko dlatego, że część wyborów ma większą wagę niż zwykłe rozmowy w korytarzu. Przed dużymi misjami fabularnymi domykam dialogi z towarzyszami, sprawdzam poboczne zadania i dopiero wtedy idę dalej.

• nie pomijaj rozmów z załogą po ważnych wydarzeniach;
• nie zamykaj misji głównej, jeśli masz jeszcze aktywne wątki, które cię interesują;
• nie licz na to, że wszystko da się „naprawić” w kolejnej części;
• nie traktuj eksploracji jako obowiązku do odhaczenia, ale jako sposób na lepsze zrozumienie świata i motywacji postaci.

ME1 nagradza cierpliwość bardziej niż pośpiech. Gdy zbudujesz tu porządną bazę, ME2 staje się dużo przyjemniejsze, bo zamiast gasić pożary, zaczynasz świadomie prowadzić drużynę. I właśnie wtedy wchodzimy w część, która najczęściej psuje graczom plan.

Jak nie zepsuć drugiej części, gdy stawką jest cała drużyna

Mass Effect 2 to już nie jest tylko opowieść o Shepardzie. To test tego, czy potrafisz zarządzać ludźmi, czytać role w drużynie i przygotować statek na finał. To tutaj najczęściej widać, kto gra „na czuja”, a kto rozumie, że każdy element systemu ma znaczenie.

Ja w ME2 trzymam się prostego schematu. Najpierw rekrutacja, potem misje lojalnościowe, na końcu dopiero myślenie o finale. Jeśli zaczniesz od kończenia historii za wcześnie, gra szybko ukarze cię utratą ludzi, a tego zwykle nie da się już odkręcić.

1. Rekrutuję jak najwięcej członków drużyny, zanim mocno pchnę fabułę do przodu.
2. Wcześnie kupuję najważniejsze ulepszenia Normandii, zwłaszcza te związane z pancerzem, osłonami i uzbrojeniem statku.
3. Robię misje lojalnościowe, bo to one najczęściej decydują o tym, kto przeżyje końcową sekwencję.
4. Przed skokiem przez Przekaźnik Omega 4 sprawdzam, czy naprawdę nie zostało nic ważnego do domknięcia.
5. Dobieram role w finale zgodnie z kompetencjami postaci, a nie tylko sympatią do niej.

W ME2 warto pamiętać, że „misja lojalnościowa” nie jest dodatkiem dla perfekcjonistów. To centralny element projektu. Jeśli ktoś ci mówi, że można je spokojnie olać, to mówi to z perspektywy skrótu, a nie pełnego i najlepszego przejścia. W praktyce właśnie tu najczęściej wygrywa się albo przegrywa całą końcówkę trylogii.

Dodatki, które naprawdę wzmacniają przejście trylogii

Jeżeli grasz w Legendary Edition, masz pod ręką zawartość, którą wiele osób kiedyś omijało z braku czasu albo przez bałagan wydaniowy. W tej odsłonie dodatki są dużo łatwiejsze do włączenia w jedno przejście, więc warto wybrać te, które realnie wzmacniają historię, zamiast wrzucać wszystko na siłę.

• Bring Down the Sky - krótki, sensowny dodatek do ME1, który dobrze domyka klimat pierwszej części.
• Lair of the Shadow Broker - jeden z najmocniejszych dodatków fabularnych w ME2, szczególnie jeśli zależy ci na postaciach i relacjach.
• Arrival - ważny pomost do ME3, którego nie warto zostawiać na ślepy koniec przejścia.
• From Ashes - rozszerzenie, które ma znaczenie dla składu drużyny i kontekstu świata.
• Leviathan - lepiej smakuje wtedy, gdy jesteś już głęboko w ME3 i chcesz więcej tła do konfliktu z Żniwiarzami.
• Citadel - zostawiłbym na sam finał, bo działa najlepiej jako emocjonalne pożegnanie z ekipą.

Nie każdy dodatek musi wejść w główny rytm przejścia od razu. Część z nich najlepiej działa wtedy, gdy masz już za sobą odpowiedni kawałek fabuły i nie rozrywasz tempa historii. Dlatego planuję je tak, żeby wzmacniały kampanię, a nie ją przerywały. To samo podejście przydaje się w trzeciej części, gdzie kolejność zadań ma jeszcze większe znaczenie.

Jak domknąć trzecią część bez wrażenia chaosu

ME3 jest najbardziej „końcowe” ze wszystkich odsłon, bo stale przypomina ci, że czas działa na niekorzyść galaktyki. Właśnie dlatego łatwo tu o chaos: zaczynasz od jednej planety, potem wpadasz do Cytadeli, po czym okazuje się, że w journalu masz już cztery aktywne poboczne wątki i żadnego porządku. Ja rozwiązuję to brutalnie prosto: najpierw czyszczę mniejsze zadania, potem dopiero wchodzę w misje priorytetowe.

W tej części liczą się przede wszystkim zasoby wojenne, czyli suma siły, jaką budujesz przez decyzje, wykonane zadania i ukończone dodatki. Nie chodzi o to, żeby bez końca grindować świat, tylko o to, by nie pominąć ważnych okazji. Jeśli mam trzy zadania poboczne na hubie, zamykam je przed misją fabularną, która może przesunąć świat do przodu i odciąć część aktywności.

• przed każdą misją priorytetową sprawdzam, czy nie mam jeszcze zaległych wątków towarzyszy;
• nie ignoruję rozmów na Normandii i Cytadeli, bo sporo dobrych scen zaczyna się właśnie tam;
• nie zostawiam najważniejszych dodatków na ostatnią chwilę, jeśli mają wpływ na odbiór finału;
• nie zakładam, że jedna „idealna” odpowiedź w finale naprawi całą wcześniejszą grę.

Jeżeli masz wrażenie, że końcówka jest przytłaczająca, to zwykle problemem nie jest sama gra, tylko brak porządku. Kiedy domykasz poboczne wątki etapami, ME3 robi się wyraźniejszy, a finał dużo mocniej wybrzmiewa. Z tego właśnie powodu na sam koniec zostawiam sobie trzy zasady, które najczęściej robią największą różnicę.

Trzy zasady, które najbardziej pomagają przejść całą sagę mądrze

Jeśli miałbym zamknąć cały poradnik w trzech zdaniach, wyglądałoby to tak: graj serią, nie pojedynczą częścią; buduj spójnego Sheparda, nie przypadkową mieszankę decyzji; zostawiaj sobie zapisy przed punktami bez powrotu. To są drobiazgi, ale właśnie one sprawiają, że trylogia układa się w historię, a nie w zestaw dobrych i złych przypadków.

Najlepszy sposób na tę serię jest zaskakująco prosty. Nie śpiesz się w ME1, w ME2 szanuj misje lojalnościowe i ulepszenia statku, a w ME3 zamykaj poboczne wątki, zanim pójdziesz dalej z fabułą. Jeśli trzymasz się tego schematu, Mass Effect odwdzięcza się dużo lepszym tempem, mocniejszym finałem i poczuciem, że naprawdę poprowadziłeś własną wersję tej historii.